De tijd werkt in mijn voordeel. Dochter slaapt uit. Zoons zijn weliswaar niet bereid om zich aan te kleden, maar eigenlijk hoeft dat ook niet met dit weer. Ze pielen wat met een boekje en een radio. Ik zak weer weg in slaap.
Droom dat ik in de schoolbanken zit. Dat prettige gevoel van iets moeten zonder dat je daar al te veel belang aan hoeft te hechten. Een klasgenoot flirt met me. Onschuldig. Nog onkundig van het imperium dat we later samen op zullen bouwen. Imperium van huis, kinders, werk en wat dies meer zij. Imperium dat gewassen, gekleed en gevoed dient te worden.

Langzaamaan klim ik omhoog naar mijn bewustzijn. De zon zindert. Het huis is door twee blote jongetjes in razend tempo in een slagveld veranderd. Ik schuif er wat boterhammen in. Dochter voegt zich bij het gezelschap.
Bij een kop koffie overpeins ik mijn plannen voor deze dag. Een artikel schrijven. Boodschappen. De belastingdienst bellen. Naar het zwembad. Iedereen heeft alweer honger. Zal ik me maar eens aankleden? Het is kwart over negen. Alle tijd van de wereld.

Hoe lang is het eigenlijk al kwart over negen? Ik kijk eens goed naar de klok. De secondewijzer tikt heen. En terug. Op. En neer. De tijd tikt nergens heen. Al uren niet. Plannen vallen in het water. Ik kan me erover opwinden. Of nog een kop koffie nemen.
Eigenlijk is het dè zomertip. Haal stiekem de batterij uit je klok of ontmantel anderszins je tijdsbron. En laat de zee van tijd over je heen spoelen. De meest effectieve en goedkope staycation!