Treden

Lucht trilt van verwachting.
Tree voor tree
als schoolklas hemelwaarts.
Stenen zuchten
gekruld omhoog.
Meisjes vlechten zich dooreen.
Jongens kletsen over gevechten,
gebroederlijk lopend,
hand in hand.

De toren geeft haar hoogte bloot.
We zien de rode daken,
het Koelhuis en de witte brug.
De IJssel kaatst de zon terug.
Een fietser in de diepte
lijkt verder dan de lucht.
Op de rand van wat we zien
begrenzen groene nevelen
de cirkel om ons heen.

Een meisje kijkt door spijlen,
zittend op de grond.
Knieƫn hoog,
al duimend,
de eigen cirkel rond.
Wind trekt aan haar zomerjurk.
Zoveel is er te zien.
Toch dommelt ze in slaap.
Ze maakt de cirkel kleiner.

De klas kijkt lachend toe.
Bestaat voor haar niet meer.
Wat is fijner,
dan op grote hoogte,
zicht tot de horizon,
de ogen even sluiten.
De wereld,
ruim van buiten,
draait zo ook wel door.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *