Ruimdenkend

Zoon danst. Altijd al, maar nu ook op georganiseerde wijze in een daartoe bestemd gebouw. Kleuterdans heet het, maar de hoeveelheid zachtroze meisjes doet vermoeden dat het stiekem om ballet gaat. Hij stampt er lustig doorheen in zijn kanariegele joggingbroek.

Verliefd
Een klein blozend meisje met twee lange vlechten komt enthousiast op hem af rennen. Ze wipt behoedzaam op haar tenen en slaat haar armen stevig om hem heen.
‘Ja,’ zegt haar moeder bijna verontschuldigend, ‘ze kwam uit school en zong luid dat ze verliefd is op hem.’
‘Mag ik bij je spelen?’ Ze heeft nog geen last van de omtrekkende bewegingen die volwassenen wel eens plegen te maken als de liefde toeslaat. De vraag moet nog eens herhaald. Hij kijkt minzaam: ‘Mja, mag wel. Een keer.’

Roze tutu
Onderweg naar huis kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.
‘Hoe vind je dat nou, zo’n liefdesverklaring?’ Het blijft even stil.
‘Ik ga toch al trouwen met R.,’ antwoordt hij bedrukt.
‘Natuurlijk, sorry.’ Ineens gaat hem een licht op.
‘We kunnen ook weer scheiden, daarna!’ roept hij vrolijk.
‘Dat is niet echt iets om je op te verheugen, hoor.’
‘Oh ja.’ Zijn blik glijdt peinzend over de weilanden. Hoe moet het nou met dat adorabele meisje in roze tutu, zie je hem denken.

Twee mama’s
Pas als we thuis zijn, is hij eruit.
‘Op school zijn een paar kinderen met twee mama’s,’ deelt hij mee. ‘Dat kan toch gewoon?’
‘Ja, hoor.’
‘Maar dat is wel moeilijk kinderen krijgen.
Eigenlijk zijn twee mama’s èn een papa veel handiger.’
Opgelost.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *