Rondborstigheid

‘Ik heb een nieuwe BH.’
De kinderen zijn nog op een leeftijd waarop ze werkelijk belang hechten aan een dergelijke mededeling van hun moeder.
‘Oh ja? Laat zien!’ roepen ze in koor.
Op zoveel enthousiasme had ik niet gerekend. Met enige tegenzin pel ik me uit de kleding die ik juist aantrok en paradeer een rondje door de keuken. Manlief werpt een goedkeurende blik op de pronte boezem die dit geval zowaar tot stand brengt. De knellende bandjes en matrasvulling blijken zin te hebben.

Weemoed
‘Het is nep, hoor.’ Haast ik mij uit te leggen. Alsof hij het verschil niet ziet.
‘Ja, maar jij kan het gebruiken.’
‘Hoe bedoel je?’ vraag ik achterdochtig.
Met enige weemoed denk ik terug aan mijn premoederlijk leven. Tijdperk van rondborstigheid. Een zwangerschap deed daar een verraderlijk schepje bovenop, maar het kind wat daar uit voort kwam, zoog er genadeloos een hele cupmaat af. Eén cup per persoon, welteverstaan. Mij achterlatend met twee gebruikte theebuiltjes.

Koortsachtig
Ach, ik heb leven gegeven. Mijn vruchtbaarheid ten volle benut. Drie bloedjes van kinderen kijken me onschuldig aan. Ik zal het hen niet persoonlijk aanrekenen. Maar mijn medeplichtige echtgenoot moet even op zijn woorden letten nu.
‘Hoe bedoel je?’ vraag ik nog maar eens. Hij broedt koortsachtig op de juiste frase.
‘Nou, ehm. Ik bedoel dat jij er recht op hebt. Omdat ze vroeger echt zo waren…’

Recht
Ik weeg zijn woorden. Ik heb er recht op.
Ja, na jaren zorgen en zogen heb ik recht op een schuimrubberen boezem.
Vroeger was het enige recht van de vrouw het aanrecht.
Zusters, wij gaan voorwaarts in de vaart der volkeren.
Ik heb er een belangrijk recht bij verworven.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *