Gastvrijheid

Vier jaar oud en hij vroeg haar ten huwelijk. Een Irakese schone. Haar lange zwarte krullen glansden zo mooi.
‘Dan moeten we eerst dansen,’ vond ze, zeer terecht. Zoon loopt nog wel eens te hard van stapel.
Ze dansten door een herfstig bos.
Een subtiel ja -woord volgde: ‘Jij bent geliefd met mij.’

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat hij zich met meer meisjes verloofde. Zelfs de juf verheugt zich op een huwelijk. Maar zij was een goede partij.
Ik beloofde haar even thuis te brengen. Begreep al snel dat ‘even’ een haastig Nederlands begrip is. Midden in een ingewikkeld haal -en -breng programma moesten we onze schoenen uitdoen en plaats nemen voor een feestelijk onthaal. Grote stukken taart, thee en limonade. Was ons bordje leeg, dan kregen we meer taart. Haar moeder wilde ook voor ons gaan koken. Dat probeerde ik wat af te remmen. Al voelde ik me zeer vereerd. Een bak ijs dan maar, in plaats van een echte maaltijd.

Walhalla
Zoon voelde zich thuis. Een muur vullende breedbeeldtelevisie toonde Amerikaanse dikkerds op regime en wij lieten ons lekker volstoppen. Dat ik nog een ander kind moest halen, liet ik maar even los. Toen het dan toch tijd werd om te gaan, stortte Zoon zich brullend ter aarde. Hij vertikte het om dit walhalla te verlaten. Ik trok hem krijsend over de drempel. Haar vader wist een betere methode. Een bak met snoep. Mocht hij er één uitkiezen? Nee, hij kreeg de hele bak.

AZC
Een half jaar later waren ze verdwenen. Afgevoerd naar een asielzoekerscentrum. Geëscorteerd door mannen met wapens. Geen school. Oude dekens met gaten. Eén lauwe maaltijd per dag. Onzekerheid.
Na veel protest mochten ze in hun eigen huis de procedure afwachten. Dat leek mooi, maar was het niet. De uitspraak bleef genadeloos. Met enig verschil dat er nu afscheid genomen kon worden.
Hun vlucht uit Irak had een reden. Zij zijn daar niet veilig. Toen niet en nu niet. Daarbij groeiden zij en haar broers in Nederland op.

Afscheid
Trots zat ze in de klas. Haar vader en moeder hadden een feestmaal gekookt. Kinderen en ouders deden zich tegoed. Maar met het eten, was ook de tijd op. Afscheid. Ze brak. Haar moeder brak. Niemand zag het met droge ogen aan.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *