Einde der tijden

De dag is volbracht. Drie verhaaltjes. Drie verschillende rituelen. Kusjes, knuffeltjes, aaities, neuzenkusjes en dagjes. Zusje ligt tevreden met Beer op haar buik. Broertje heeft al zijn liedjes van verlangen opgebruikt. Ik hang in de deuropening van Zoon. De deurpost moet me overeind houden.
‘Dag, dag lekker jong. Welterusten.’ Ik doe het licht vast uit en overweeg om me voorzichtig van de trap te laten rollen; de zwaartekracht zijn werk te laten doen.

‘Mama. Weet jij wel dat de wereld vergaat?’ vraagt Zoon opgewekt.
‘Nou, niet vannacht. Hoop ik. Slaap lekker.’
‘Nee, maar hij vergaat wel, toch? Door alle uitlaatgassen gaat de lucht stuk. Eigenlijk zouden we niet meer in de auto moeten rijden.’
‘Gelukkig zit je niet in de auto, maar ga je lekker slapen in je bed.’

‘Het heeft ook iets met ijskappen te maken. Die smelten. Dat is ook niet goed.’
‘Nee, goed is het niet. Het is alleen een beetje een groot probleem wat je nu aankaart. In al zijn omvang maakt het wat moedeloos. Je kunt eigenlijk alleen zelf dingen proberen te doen, die goed zijn voor het milieu. En hopen dat anderen dat ook doen. Want in je eentje hou je het niet tegen…’

‘Maak je maar geen zorgen, Mama.’
‘Hoezo?’
‘Als het gebeurt ben jij allang dood.’
‘Dankjewel. Dat is een opwekkende gedachte.’

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *