Cadeau

Precies elf jaar terug kreeg ik een memorabel cadeau voor mijn verjaardag. Intens gemene buikpijn
en van binnenuit een directe verbinding met de buitenwereld, waardoor ik de gehele dag op een stapel
handdoeken doorbracht. Weer eens wat anders dan boeken, bloemen of nagellak.
Nou verwachtte ik wel het één en ander. Maar dat ik jarig èn creperend uit het badkamerraam zou hangen,
had ik niet helemaal voorzien. Ik kende verhalen van vrouwen die de klus in een paar uurtjes klaarden.
In een vlaag van vooringenomen positiviteit, schaarde ik mezelf daar onder. Viel dat even vies tegen.

Nou weet ik wel dat je als moeder vervolgens met een gelukzalige glimlach hoort te zeggen dat je alles
vergeet zodra het wonder is geschied, maar daar klopt natuurlijk niks van. Die pijn is minstens even
indrukwekkend als dat wat erop volgt.
Het werkelijke cadeau wenste zijn eigen dag om jarig te zijn, en zo sleepte alles zich nog een nachtje voort.
Dat dit een hele zoon tot gevolg had, blijft iets wonderbaarlijks. Ik kon het niet echt geloven. Ook al was ik
er dubbel en dwars bij. Maar het is reuzeleuk dat ik zijn moeder mag zijn.

Sindsdien is het dubbel feest. Jarig en wel, maak ik tot diep in de nacht veel te veel eten en bak taarten tot
ik erbij neerval. Mezelf immer afvragend waarom ik mij er niet gemakkelijker vanaf maak, met een droge
multivlaai en een bakje koffie.
Het feest zelf is doorgaans grootscheepse chaos. Luide conversaties en struikelende kinderen temidden van
gekleurde vlaggetjes, vies weer en een kampvuur.

Zoon en ik halen diep adem en blazen samen onze kaarsjes uit. Ik fluister hem de one-liner van mijn moeder toe:
‘Dankjewel dat je geboren bent.’
‘Dankjewel dat jij er al was.’ Hij grijnst. ‘Anders was het me niet gelukt.’

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *